Pieter Verkaik

Er staat nergens dat je de kaasboerin niet zwart mag verven. Dat was kunstenaar Pieter Verkaik ook eigenlijk niet van plan. Maar de interactie tussen haar en hem zorgde ervoor dat het ontwerp dat hij thuis gemaakt had in de prullenbak kon.

Pieter heeft zichzelf verrast met het beeld dat hij nu gemaakt heeft, omdat zijn werk altijd heel kleurig is. Het masker maakte hij thuis; de band en de tooi van afvalmateriaal dat hij bij de buren op het industrieterrein vond. Nadat hij de zwarte onderlaag erop had gezet, bekeek hij het van een afstand en besefte hij ineens dat het af was. Het beeld van Pieter lijkt een dialoog tussen de kaasboerinnen van vroeger en nu. Met een beetje fantasie kun je er een ode aan de kaasboerin van de toekomst in zien. Met haar enige oog, een fotolens, houdt zij alle zussen in de gaten. De eenvoud is prachtig en ijzersterk.

Pieter beschildert alles wat hij in handen krijgt: aardewerk kruiken, fototoestellen, laptops, mobiele telefoons en schoenen. Hij beschilderde zelfs zijn vriendin. Zijn maskers zijn moderne primitieven. In zijn doeken vind je dezelfde energie die doet denken aan het werk van Karel Appel en Jean-Michel Basquiat. Wild, sferisch, poëtisch, actief en passief.

Pieter heeft genoten van de aparte sfeer in de fabriekshal, waar iedereen werkt aan zijn/haar/hun beeld. Hij denkt er zelfs over om na dit project verder te gaan met het bewerken van beton. Op de vraag van zijn creatieve kleindochter “Waarom heb je het beeld zwart geschilderd?”, antwoordde Pieter “Waarom niet?”. En dat is wat hij wil doorgeven aan de stad Gouda:

“Gebruik je fantasie”.

pieter_verkaik.jpg